|
|
|
onHANDig!
 Tijdens de warming up van een van de vele trainingswedstrijdjes die er gereden worden in de winter sta ik op het punt een sprong te maken waar ik de komende weken een hoop plezier van ga beleven. Ik haal mijn armen naar achter, zet me schrap en strek mijn armen en benen maximaal om zo de hoogste trede van een trap te halen. Deze trap heb ik al vele malen bedwongen en is dus routine om deze sprong op te maken. Deze keer echter liep de sprong niet volgens het normale patroon, tijdens het loslaten van de vele PK’s die mijn lichaam herbergt hoor en voel ik een harde klap aan de kant van mijn rechterhand. Geschrokken kijk ik naar mijn rechterhand, aangezien ik deze blijkbaar met volle kracht tegen een betonnen traptrede heb geslagen. Na de eerste schrik zie ik dat mijn hand er nog aan zit wat mij op dat moment al heel wat waard was. Al gauw zag ik dat mijn ringvinger er een beetje beteuterd bij hing waar deze normaal zijn mannetje staat als ik mijn rechterhand gebruik. Na een ziekenhuisbezoekje was de snelle conclusie middenhandsbeentje gebroken.
Na de standaard rituelen zat ik de volgende dag keurig met mijn rechterhand in het Appm blauwe gips. Al gauw bleek dat deze breuk in mijn rechterhand iets minder prettig was dan de breuk in mijn linkerhand die ik drie jaar daarvoor ooit had gehad.
De eerste ochtend dat ik van mijn huis naar mijn kantoor wilde rijden bleek mijn linkerhand behoorlijk wat moeite te hebben met het vasthouden van mijn telefoon, portemonnee en sleutels en vervolgens de deur te openen met diezelfde hand. Bij de autorit naar kantoor ervaarde ik het schakelen, sturen en bellen tegelijk met links als een hele opgave tijdens het ronden van een rotonde. Nog maar te zwijgen over de verbaasde blikken onderweg als je de gipsen hand de gehele tijd recht omhoog naast je hebt staan.
Bij aankomst op kantoor was het ook snel duidelijk dat het jarenlange tikken op het toetsenbord duidelijk een samenwerking tussen de linker en rechterhand geworden is. Na een uurtje krampachtig tikken ga ik naar mijn favoriete plek om mijn favoriete drankje, latte macchiato, te bereiden, wat achteraf een helse onderneming blijkt te zijn met mijn linker hand. Bij elke handeling moet ik mijn kopje neerzetten om mijn enige vrije hand te gebruiken om te roeren of suiker te pakken. Na een matig geschuimde net te zoete koffie druip ik af naar huis.
Als zelfstandige vent zijn de huis en werk problemen nog wel te doen in vergelijking met de problemen die het oplevert als schaatser. Als ik me klaarmaak voor een training begin ik met de worsteling om mijn sportkleding over de grote klomp gips heen te werken, wat voor mij als visual* VEEL te lang duurt. Als dit avontuur is afgesloten kan ik beginnen met het inwerken voor de training. In de kleedkamer kom ik al snel tot de conclusie dat mijn trainingskleding een peulenschil is ten op zichtte van mijn nog veel strakkere schaatspak. Na veel bekijks van mijn collega’s naar dit armetierig uitziende tafereel zit ik klaar om het belangrijkste aspect van een training onder te binden, mijn schaatsen. Ik besef dat strikken met mijn linkerhand onmogelijk is en kijk als een peuter met een volle luier de kleedkamer rond of iemand mij kan assisteren met het strikken van mijn veters. Als ik al deze ongemakken te boven ben gekomen werk ik een training af met een onaangenaam gewicht aan mijn hand.
Terug in het hotel overdenk ik even kort mijn dag op de wc, om vervolgens snel in de werkelijkheid terug te keren daar ik met links het een en ander moet afronden wat ik anders toch echt met rechts uitvoer. Als ik een douche genomen heb, met mijn rechterarm de gehele tijd in de lucht en een half uur nodig heb om me af te drogen en aan te kleden, schuif ik voldaan van een zware dag aan bij het avondeten. Hopend dat de dag nu een normaal verloop zal hebben zie ik een lekker stuk vlees geserveerd worden waar ik van besef dat ik die niet kan snijden met alleen mijn linkerhand. Na een paar pogingen onsuccesvol te zijn wordt ik wederom als een kleine jongen geholpen met het snijden van mijn vlees.
Na deze bewogen dag kruip ik in bed en leg ik mijn hoofd om mijn gipsen hand en val ik in slaap met het ongewilde maatje waar ik nog zeker 4 weken mee moet doen.
Yuri
|
|
|
|
|
|
Nieuwsflits!
Trainingskamp Erfurt van 6 t/m 16 oktober
Nederlands Record op de 500 meter van 34.52 sec. in handen van Ronald Mulder
|
|
