|
|
|
Kortebaanvirus
In een grijs verleden organiseerden kroegbazen, als het winter was, wedstrijden op de naast de kroeg gelegen sloot of vaart. Deze uitbaters deden dit enkel en alleen om winst te maken. Zij wisten namelijk maar al te goed, dat het publiek massaal zou toestromen, zodat een geweldige drankomzet op voorhand al vast stond. De uitbaters verdienden zelfs zoveel dat zij de schaatsers begonnen te betalen in de vorm van mooie prijzen van zilver en goud. Nu waren er natuurlijk, net als nu, meer kroegen dan schaatsenrijders en een gezonde marktwerking zorgde er voor dat onze voorgangers het bovenmodaal goed hadden, althans wanneer het winter was. Startgelden werden er inmiddels ook al betaald en vooral schippers, die vanwege het ijs niet konden varen, specialiseerden zich in deze eerste schaatswedstrijden die omwille van de omzet, zo dicht mogelijk tegen de kroeg aan werden verreden. De wedstrijd duurde nooit langer dan zo'n 15 seconden en het begrip kortebaan was geboren. Er werd dan ook altijd reikhalzend uitgekeken naar een nieuwe vorstperiode die werd ontvangen als een groot winterfeest voor iedereen.
Dit gevoel zit hem in onze genen en nog steeds als het winter wordt begint er in mij iets te kriebelen. Ik moet wel haast een voorvader hebben gehad die vroeger iets met de kortebaan van doen heeft gehad, want ook mijn vader was bevangen met het kortebaanvirus. Als ukkie zette hij mij op het ijs en liet mij bijna wekelijks rechtuit schaatsen op de lange uitloop die thialf toen nog had en bestemd was voor het NK kortebaan. De duizenden startjes die ik daar onder het toeziend oog van mijn vader maakte, vormden de basis van mijn sprinttalent. Mijn zoon Jesper is inmiddels 15 jaar en heeft het kortebaanvirus niet meegekregen van zijn vader. Anders dan Jesse Kuiper, de zoon van schaatvriend Geert is Jesper niet warm te lopen voor de kortebaan.
Maar omdat al dat moois van hierboven zo diep geworteld ligt in mijn genen ben ik nog altijd als een kind zo blij als het winter wordt en als er weer kan worden gestreden op de 160 meter. Ik heb dan wel niet het plezier wat schaatsvriend Henk Hospes ervaart met zijn zeer snelle zoon Jesper, maar als coach van team APPM heb ik met Freddy, Michel en Ronald eigenlijk drie super vervangers van mijn eigen Jesper.
De eerste confrontatie werd gehouden in de achtertuin van de afscheid nemende Erben Wennemars en werd probleemloos door Jesper Hospes gewonnen. Freddy werd er jammer genoeg uitgeschoten door een bestuurder die gelijk boven geluk wilde stellen en Michel werd derde. De tweede confrontatie vond plaats in Balk en ging dit keer tussen Freddy en Jesper en ook dit keer won Jesper, ware het nipt.
Gisteravond vond de derde confrontatie plaats in het kortebaan gekke Nijelamer. Ook dit keer stonden er weer grote namen op de lijst, zoals Huub van der Wart, Sietse Heslinga en Tim Saleman. APPM was vertegenwoordigd met Freddy en Michel. Michel moest gelijk al tegen Huub, terwijl Freddy tegen een beginner moest. Na drie keer twee ritten moesten Fred en Michel tegen elkaar, terwijl Jesper een staand nummer had en derhalve alleen en zonder moeite zijn rit kon uit rijden. Michel was geweldig sterk en won de twee ritten van een met liesproblemen kampende Freddy. De finale ging dus tussen Jesper Hospes en Michel Mulder en werd echt afgetekend gewonnen door mijn Michel, die het stokje weer overnam van broer Ronald die twee jaar geleden de grote prijs van Nijelamer wist te winnen.
Kortebaan zit hem in mijn genen en ik verheug mij nu alweer op vanavond, als ik samen met Freddy naar de grote prijs van Grouw ga en natuurlijk om te winnen. Was het maar altijd winter!
Jan Ykema
|
|
|
|
|
|
Nieuwsflits!
Trainingskamp Erfurt van 6 t/m 16 oktober
Nederlands Record op de 500 meter van 34.52 sec. in handen van Ronald Mulder
|
|
